Buitenbeen, elders leven en werken

dinsdag, juni 01, 2010

Van 't vat

Wist je dat Leffe hier best populair is? Vaak valt in bistro's maar een enkele biersoort te krijgen en niet zelden is dat Leffe van 't vat. Hier op hotel vloeit het Belgische gerstennat alvast rijkelijk.

maandag, mei 31, 2010

La douce France

Heb mijn reiszak van de zolder gehaald, er alles ingestopt wat ik eventueel zou kunnen nodig hebben tijdens de komende weken, het huis netjes opgeruimd, gekuist en de nodige instructies nagelaten voor mijn trouwe huisbewaarder.... tijd voor een nieuwe trip. Nog eens een lange trip, een weekend-overschrijdende trip. En ja, dat is wel degelijk lang geleden. Zo'n twee jaar ondertussen. Het voelt aan als vanouds en tegelijk ook wat onwennig. Wat ben ik vergeten? Wat heb je zoal nodig als je drie weken van huis bent? Wat kan je tijdens het weekend doen? De streek bezoeken. Zeker wel. Maar ook nuttige dingen, zoals meubels kiezen, belastingen invullen, de gaten in je agenda opvullen, je fotobestanden opkuisen. Daar denk je best op voorhand over na. Oh ja, ga je ook sporten of wordt dat weer vergeefse moeite? Loopschoenen, wandelschoenen, sportschoenen, shorts, zwembroek. Hmm, niet overdrijven, herbeginnen. Met wandelschoenen kan je ook lopen en sporten, de zwembroek neemt niet veel plaats in. Lees je veel boeken? Wat met de weekbladen, DVDs, films? Het ene dilemma volgt het andere op en wanneer ook die laatste keuze is gemaakt, valt een last van je schouders. Dat is het moment waarop je zonder ommezien kan vertrekken. Dan ga je weg en schreeuw je het uit: La douce France, hier ben ik. Neem mij, neem mij helemaal, laat jouw land het mijne zijn, laat jouw huis mijn thuis zijn.

vrijdag, juli 24, 2009

Overhaast, overschaduwd jubileum

Deze week mocht ik (eindelijk) 25 kaarsen uitblazen, eentje voor elk keer ik in Japan was.

Maar het was een feestje van korte duur. Zaterdag stapte ik op het vliegtuig richting Oosten om donderdagavond al weer thuis te zijn. Kort maar krachtig heet dat.

Oh ja, ik had ook de kans om de eclips mee te maken, of beter gezegd de hype rond de eclips. In de streek boven Tokyo was de eclips niet volledig en bovendien bleef het fenomeen grote tijd verborgen achter het dichte wolkendek. Ondanks alles stond er toch een grote menigte bewonderend toe te kijken toen de zon achter de maan verdween.
Ook tijdens het middagjournaal bleek de eclips veel interessanter dan de verwoestende overstromingen elders in Japan. Alsof de maan niet enkel de planeet verduisterde, maar ook onze kijk op de dingen. Ach ja, morgen is er wel een nieuwe overstroming om uitvoerig te bespreken. Die eclips, daar is het weer jaren op wachten.

zondag, november 23, 2008

Kort

Twee weken Japan, dat is zo voorbij.
Kernwoorden:
Zalig nazomerweer, intense weken, rustig weekend, leuke party.

Tot de volgende, ergens in 2009 ...

zondag, november 02, 2008

Heer(lijk) op de fiets

Vlakbij ligt een fietsroute, een verkeersvrije route, aangenaam rustig, ideaal om even te vluchten van het drukke Japanse verkeer. Ik gebruik ze dagelijks, die route, heen en weer naar het bedrijf. Vandaag ging ik de andere kant op. Eerst gaat het wat teleurstellend door het midden van de stad omlaag en weer omhoog onder drukke wegen en flitsende spoorbanen door. Eens ik de stad achter me laat, maken de fabrieken en flatgebouwen plaats voor speelterreinen, bloemenvelden en hier en daar een tempeltje. Ik ben niet alleen hier, neen, het is zondag. Menig familie is op uitstap. Vader en moeder gebieden hun kroost om mooi achter elkaar te fietsen en plaats te maken voor die wielertoerist met zijn overgewaardeerd stalen ros. Mooi, die discipline.

Tot plots.

Na een bocht zie ik een vader en zijn zoontje fietsen terwijl ze omkijken naar de rest van de familie, die nog aan de overkant van de baan staat te wachten. Druk rinkel ik, maar ze horen me niet. Ik rem hevig en kom vlak voor het verbaasde jongetje tot stilstand. Hij kan ook net op tijd remmen. "Godverdomme", vloek ik luidop. De vader verontschuldigt zich en net bekomen van de schrik zetten we allen onze trip verder. Algauw voel ik me schuldig en gegeneerd. Dat vloeken was niet echt hoffelijk en nog minder Japans, het schuldgevoel is dat des te meer. Bij terugkeer kom ik het gezelschap nogmaals tegen, deze keer mooi op een lijn achter elkaar. "Gomenasai", roep ik hen toe en ik knik enkele keren nederig het hoofd. De vader glimlacht terug. Ik voel me opgelucht omdat ik mijn uitschuiver toch nog goed kon maken.

Zondag is geen dag om te vloeken, zeker niet op kinderen. En een beetje Japanse gene zou van tijd tot tijd geen kwaad kunnen in Europa.

zaterdag, november 01, 2008

Openheid

Ik: Hoe gaat het met jouw vrouw? Het werk, heeft ze al betere studenten?
Hij: Jaja, dat gaat goed. Ze heeft een geweldig goeie studente. Is echt een opsteker voor haar.
Ik: En haar andere job, haar werk in de modezaak?
Hij: Dat was heel goed.
Ik: Hoe bedoel je, was heel goed? Is heel goed wil je zeggen?
Hij: Ze is gestopt. Vrijdag was haar laatste dag.
Ik: Ach zo.
Hij: Weet je, ze heeft een baby van binnen.
Ik: Wow, proficiat! Je wordt vader!!! Geweldig nieuws.
Hij: Het is een hele kleine baby hoor, vijf millimeter groot.
Ik: Hoeveel weken is ze zwanger?
Hij: Vier of vijf.
Ik: Oh, dat is pril. Mooi dat je het mij al vertelt, zal het geheim houden. Mag ik haar al feliciteren?
Hij: Ja, natuurlijk mag je haar feliciteren. Het is ook niet nodig om dat geheim te houden.
Ik: Echt? Heb je het al aan andere mensen verteld?
Hij: Iedereen op haar werk weet het al, mijn beste collega's ook, onze ouders en grootouders en mijn vrienden.
Ik: Wow, zo snel.

Hij: Ah ja, mijn schoonzus is ook zwanger. Mijn broer krijgt een zoontje, maart volgend jaar.
Ik: Amaai, familie-uitbreiding. Wens hem proficiat van mij. En weten jullie de naam van hun zoontje ook al?
Hij: Neen, ze zijn er nog niet uit.
Ik: Maar indien ze dat wel al wisten, zou dat dan ook verteld worden?
Hij: Jaja, geen probleem.
Ik: Vreemd, bij ons wordt dat allemaal geheim gehouden.

Geuren

Het is anders hier, hier hangen geuren die ons vreemd zijn. "Het stinkt", zei mijn collega mij. Het is zijn eerste keer in Japan, voor hem is alles nieuw, hij merkt op waar ik niet meer van opkijk. Gelijk heeft ie, er hangen hier speciale geuren, maar stinken, neen, dat niet. Dat went wel.

woensdag, juni 25, 2008

Regenseizoen, deel 2 / Gedaan

Onder striemende regen verlaat ik zaterdagochtend mijn ‘tweede’ vaderland. Ik onthoud van deze trip vooral het routineus werken bij oude bekenden en de party met alle makkers van weleer. Het was best een gezellige trip, een tamelijk rustige trip. Geen onprettige verrassingen, geen stress, gewoontjes.

Tijdens de vlucht huiswaarts overloop ik moeizaam de geplande activiteiten thuis. Twee weken schoof alles naar de achtergrond, stond de agenda geblokkeerd, twee weken was ik van de wereld, in een andere wereld.

Twee weken ook, is het weer tamelijk rustig geweest in Japan. Bij de remonte van het regenseizoen keer ik Japan tevreden de rug toe en lach Belgie tegemoet.

........................................

Gedaan

Alle verhalen zijn niet verteld, daar had ik de tijd niet voor, maar eens thuis houd ik mij aan het principe: de blog gaat op slot. Wie weet, hoor je volgende keer wel meer.....